Concert 'Haarlem 750' onder auspiciën van de Federatie van Haarlemse Zang- en Oratoriumverenigingen. Koor Katholiek Haarlem, COV Haarlem, COV Door Zang Vriendschap en Haarlems Gemengd Koor, m.m.v. Bernadette Degelin, sopraan, Margareth Beunders, alt, Alex Vermeulen, tenor, Wout Oosterkamp, bas, en
het Noordhollands Philharmonisch Orkest. Concertgebouw Haarlem, 16 november 1995.

Vier omvangrijke Haarlemse oratoriumkoren stellen zich om beurten achter het Noordhollands Philharmonisch Orkest op. Allereerst zingt het honderdkoppige Koor Katholiek Haarlem Mozarts Sacramentslitanie KV 243. Ondanks zijn massaliteit reageert het koor dynamisch genuanceerd en met pittige accenten op de directie van Ger Vos. De koorklank is fraai (sopranen in het Viaticum!) en er wordt - o heerlijkheid - zuiver gezongen. Bernadette Degelin valt op door haar doordringende en kernachtige sopraan, Alex Vermeulen heeft een mooie tenor, maar ook wat moeite met zijn coloraturen. COV Haarlem zingt de Missa in Tempore Belli (mis in oorlogstijd), door Haydn geschreven tijdens de Frans-Oostenrijkse oorlog. De bijnaam Paukenmesse is ontleend aan de pauken die kanongebulder suggereren en een verrassend contrapunt vormen met het Dona nobis pacem (geef ons vrede). Een andere verrassing is de mooie cello-obligaat bij het Qui tollis van Wout Oosterkamp. COV zingt partijvast en fris en Harry Brasser heeft zoals gewoonlijk, alles stevig in de hand. De avond culmineert in het minder vanzelfsprekende geloof van Das Credo quia absurdum, de cantate die Hans Kox in opdracht van de Federatie voor dit concert schreef. De COV Door Zang Vriendschap, Haarlems Gemengd Koor en twee solisten (Degelin en Oosterkamp) zingen op een collage van teksten waarin onder meer joden, christenen en moslims hun geloof belijden in één God. Met koren, koralen, recitatieven en aria's heeft Kox een monumentaal werk opgebouwd dat vanaf het alarmerende begin tot aan het aarzelende slot zijn dramatische spanning behoudt. Kox behoort niet tot de componisten die steeds opnieuw het wiel moeten uitvindend. Hij verwerkt elementen uit onze rijke muziekcultuur die hem dienstig lijken en weet zodoende heel doeltreffend zijn intenties te verwezenlijken. Indrukwekkend is het aandeel van het koor dat als een belijdende volksmassa zingt op de tekst van het Latijnse Credo en op fragmenten uit het Oude en Nieuwe Testament. 'Et incarnatus est' (en is vlees geworden) wordt onderbroken door de sopraan die op een bittere tekst van Nietzsche zingt "Auch Gott hat seine Hölle, dat ist seine Liebe zu den Menschen". Het is een van de citaten uit niet-heilige boeken, die de tragische stemming van de cantate verklaart, een stemming die vooral ook hoorbaar is in het suggestief geďnstrumenteerde orkest. Ed Spanjaard sleept de beide koren (ingestudeerd door hun dirigenten Piet Hulsbos en Christiaan Winter) met duidelijke gebaren door de moeilijke passages. Zij dienen om hun inzet en moed geprezen te worden. Bernadette Degelin en Wout Oosterkamp beheersen hun helslastige aria's en maken er soms aangrijpende momenten van.